skip to Main Content

Marskramer Job bezoekt Katwijk aan Zee: De vis wordt duur betaald!

Een bijzonder contact in de wondere wereld van dementie

Als marskramer Job bezoek ik ouderen met dementie in verzorgings- en verpleeghuizen. Met een koffer, rugkorf of stofjas vol met prachtige herinneringen aan vroeger stap ik letterlijk in de belevingswereld van ouderen met dementie. Mijn bezoek is vooral afgestemd op de persoonlijke behoeftes van de ouderen. In het contact maak ik gebruik van alle zintuigen. Juist door geen plan of doel te stellen ontstaan vaak de mooiste contactmomenten. Een bijzonder contact waarin je de mens achter de dementie beter leert kennen en begrijpen. Ieder mens heeft een verhaal met zijn eigen geschiedenis en levenservaringen. Graag wil ik jullie meenemen in deze bijzondere ontmoetingen in de wondere wereld van ouderen met dementie.

De vis wordt duur betaald

Wanneer marskramer Job zijn koffertje op tafel neerlegt, laat hij de aanwezige bewoners weten dat hij naar het strand is geweest. En dat hij scheermesjes (schelpensoort) gevonden heeft. Al snel krijgt Job een reactie van mevrouw Brasser.

Ze zit rustig en prinsheerlijk in een aangename stoel. “Ik kwam veel op het strand” laat ze weten. “En ik heb veel gezwommen”. “Oh ja, van wie heeft u zwemmen geleerd?”, vraagt Job belangstellend. “Ik leerde zwemmen bij de reddingsbrigade” vertelt mevrouw Brasser. “Maar niet iedereen bij mij in de klas kon zwemmen. Want zwemles kostte geld en dat kon niet iedereen betalen. De kinderen uit de klas reageerden soms met verbazing. ‘Zit jij op zwemles?’. Ondertussen heeft Job de scheermesjes uit zijn koffertje vandaan gehaald. Job laat ze aan mevrouw Brasser zien.Ze bekijkt ze en zegt: “Wij zochten meestal naar die andere kleinere witte schelpen op het strand. Het had er ook mee te maken hoe de wind stond en welke schelpensoorten er dan aanspoelden.” Mevrouw Brasser is een echte kenner en heeft een sterke band met het strand en de zee. Tijdens haar verhaal laat zij ook af en toe weten ‘de zee is sterkt hoor.’ Ik begrijp heel goed wat zij daarmee bedoelt.

Voorafgaand aan mijn bezoek aan het zorgcentrum kwam ik tijdens een wandeling op de boulevard het vissersmonument tegen met de tekst: “Wordt de vreugde soms vermengd met droefenis. Als een schip op zee gebleven is. Ter nagedachtenis voor de in de golven omgekomen vissers. Alleen de namen en herinneringen bleven.” Dit bedoelde mevrouw Brasser te zeggen, net zoals Kniertje in het toneelstuk ‘Op hoop van zegen’ uitsprak met de woorden ‘De vis wordt duur betaald.’ Marskramer Job haalt oude foto’s uit zijn koffertje om aan mevrouw Brasser en haar medebewoners te laten zien. Bij het zien van een foto van een vrouw in klederdracht zegt ze: “Dat heeft mijn moeder ook nog gedragen, met een oorijzer. De kinderen hebben het niet meer gedragen, toen ging het er al uit. Toen moeder overleed hebben wij het oorijzer aan het museum gegeven.”

Bij het zien van een oude foto van de kerk komen de herinneringen aan de tweede wereldoorlog weer even terug. Mevrouw Brasser vertelt: “Tijdens de oorlog wilden de Duitsers, maar wij zeiden ‘moffen’, de kerk afbreken. Ze waren al met de toren begonnen. Toen de mensen dit zagen, begonnen ze die Duitsers uit te schelden. ‘Vuile rotmoffen, blijft d’r vanaf.’ Plotseling begon het toen hevig te onweren. Die Duitsers moesten toen noodgedwongen stoppen met het afbreken van de kerk. Ik zeg altijd dat dit het werk is geweest van onze lieve Heer. Hij heeft ervoor gezorgd dat het zo vreselijk begon te onweren.” Dit verhaal komt geregeld weer terug tijdens de contactmomenten. “Het heeft merkbaar indruk op u gemaakt,” geeft Job aan. “Het is ook erg om mensen zo te zien lijden,” laat mevrouw Brasser weten. De gebeurtenissen uit de oorlog hebben diepe sporen bij haar achtergelaten.

Spreekwoord: De vis wordt duur betaald. Betekenis: Er sterven veel vissers op zee.

Back To Top